A Few Parting Words for Mikki

Thanks for the standards, blues, jazz; thanks for Fitzgerald, Legrand, Streisand; thanks for the good food, the fun company, the fine wine; thanks for the time, the effort, the patience; thanks for a million other things.

I don't know if you were aware how grateful I am that our paths crossed, if only for a short while.

I wish we actually made contact like we promised to after we had bumped into each other on September 15. I wish we stopped and talked a bit longer then. I wish I gave you a surprise visit every time I passed by the village where you lived, instead of just thinking about it.

I wish that even for a split second, I was able to make you feel special.

We hardly saw each other the last several years. But it was all right. We were just a phone call away from each other. Now, it's different. What pains me is the thought I will never see you again.

You laughed out loud, you sang great songs, you touched people's lives. May you have a safe journey home. It will take a while before we see each other again. But when the time comes, I hope you will recognize me. Because I'd surely want us to be friends still.

Goodbye is most difficult when you know you're saying it for the last time.

Goodbye, Mikki. I miss you already.

Ang Ma-Stranded Kasama Ng Isang Tutubi

Dahil sa lakas ng hagupit ng bagyong Ondoy, stranded ako sa bahay.

Maginaw, tahimik at madilim.

Pero okay lang. 'Di naman ako nag-iisa.

Kanina, pagsilip ko sa labas ng bintana, may nakita akong isang tutubi na nakakapit sa dingding. Basang-basa. Binuksan ko 'yun bintana para makapasok s'ya. Para 'di na s'ya mabasa. Pero tumingin lang s'ya sa 'kin. Napansin siguro n'yang nakatingin kasi ako sa kanya. Kaya nagtinginan na lang kami.

Bihirang-bihira na lang akong makakita ng tutubi. Nu'ng maliit pa 'ko, lagi kaming nanghuhuli ng tutubi ng mga kalaro ko. Iba't ibang klase. 'Yung tutubing karayom ay madaling mamatay. Kung 'di maingat ang paghuli at paghawak, mapuputol 'yung katawan. 'Yung regular sized na kulay berde ay common. At 'yung kulay asul ay rare.

'Pag takipsilim, naglalabasan 'yung kulay maroon ng luminous at mas malaki nang konti sa regular sized na berde at asul na tutubi. 'Pag naglalabasan sila, kumpul-kumpol. Marami. Parang ulap sa kalsada. Mababa at mabagal ang lipad, pero mahirap hulihin.

At ang pinakamalaking tutubi ay yung tutubing kalabaw. Kulay berde. Rare at mahirap hulihin.

Noong maliit pa 'ko, lagi kaming nanghuhuli ng mga tutubi ng mga kalaro ko. Paramihan. Nilalagay namin sa bote. Inaalog para makita kung nahihilo rin ba sila. Ginugupitan ng pakpak para malaman kung makakalipad pa rin kahit putot na. Inoopera para makita kung ano ang meron sa katawan nila na hugis helicopter.

Marami akong nahuling tutubi. Kami ng mga kalaro ko.

Ngayon bihira na 'kong makakita ng tutubi. Nakahanap na siguro sila ng pagtataguan. O baka naubos na namin sila.

Kahapon pa malakas ang hagupit ng bagyong Ondoy. Stranded tuloy ako sa bahay ngayon. Malamig, tahimik at madilim. Pero okay lang kahit nag-iisa lang ako. Dahil hindi naman talaga ako nag-iisa. Dalawa kaming nag-iisa. Kami nu'ng tutubi.
.

Bakit Ba Kasi Hindi Marunong Huminga Sa Ilalim Ng Tubig Ang Mga Pilipino?

Kung ang mga Pilipino ay ipinanganak na may hasang at palikpik, at nakakahinga sa ilalim ng tubig, e 'di sana wala tayong problema. E 'di sana walang nalulunod at namamatay tuwing tatagilid ang mga ferry at mga barko kapag umaambon at umaalon ang dagat.

E 'di sana hindi namatay 'yung higit 6,000 na tao sa sampung pinakamalalang aksidente sa dagat simula sa MV Dona Paz nu'ng 1987(1). E 'di sana hindi tayo nag-aalala na sa halos buwan-buwang paglubog ng mga barko ay may nadadamay tayong mga kamag-anak.

Siguradong dagdag na naman 'to sa sakit ng ulo ni Gloria. Kawawa naman. Hindi pa nga n'ya nalulusutan 'yung P1M dinner n'ya sa Le Cirque - NY, at dumating pa 'yung paglabas ng higit $1M halaga ng bahay nu'ng anaka nya sa US. Tapos sumabay pa 'tong paglubog ng SuperFerry 9. Kaya naman pala nagnanaknak 'yung silicon sa boobs n'ya e.

Kung tutuusin, hindi naman kasi talaga tayo kasama sa mga iniintindi n'ya. Boto at buwis lang naman ang katumbas natin. Para sa kanya, at sa mga tulad n'ya, wala tayong mukha at pangalan. Kung 'yun ngang mga state witness sa mga kontrobersyal na kasong tinututukan ng media, naipapaligpit nang wala-wala lang, tayo pang mga ordinaryong mortal lang?

Pero may pag-asa pa naman. Sabi nga ni Darwin, patuloy naman ang pag-aadapt ng species sa environment. Kung ganito nang ganito ang nangyayari sa atin, hindi na natin kakailanganing maghintay ng ilampung generation para tayo mag-evolve. Baka nga next year lang ipanganak na 'yung New & Improved Pinoy-- nakakahinga sa ilaim ng dagat para kahit ilang beses tumaob ang mga barko, okay lang; pagkapanganak pa lang e alam na ang Theory of Relativity ni Einstein para kahit palpak ang sistema ng edukasyon at kinukurakot ang budget para doon e okay lang; marunong kumain ng bala para kahit ipa-salvage ng mga pulitiko dahil may in-expose o magiging witness e okay lang.

At higit sa lahat, may telekinetic power para tuwing mapipikon sila kay Gloria, at 'di sila makalapit dahil sa damng bantay e makakaganti pa rin sila-- kapag pumutok ang balita tungkol sa pagsusulong nito sa ChaCha, matatampal nila sa pisngi kahit malayuan, o kapag 'di pa rin umalis sa pwesto sa 2010, pwede nilang kurutin sa singit, o kapag 'di n'ya binawi ang National Artist Awards kina Carlo Caparas at Cecile Alvarez e masasabunutan nila ang buhok n'ya sa nunal.

----------
1. "List of Deadliest Ferry Accidents in RP," Philippine Daily Inquirer. 07 September 2009.

--
Sent from my mobile device

Masaker Ng Mga Kababaihan sa TV Show Na *Supernatural*

* SPOILERS *
Habang nakakulong ako sa bahay dahil sa lakas ng ulan, muli kong pinanood 'yung Season 4 Finale ng Supernatural na *Lucifer Rising.*

Ang partikular na episode na ito ay ang kulminasyon ng tuluy-tuloy na pagsira ni Lilith (na ayon sa palabas na ito, ay ang unang *demon*) sa 66 seals na magpapalaya kay Lucifer, at magpapasimula ng Apocalypse. 'Di gaya ng mga naunang season at episode, wala nang masyadong aksyon at humor dito. Puro pagpapaliwanag at diskurso na lang-- na pawns lang pala ang magkapatid na Sam at Dean Winchester sa cosmic battle sa pagitan ng Langit at Impyerno, ng mga anghel at mga demonyo; kaya pala patuloy na nasisira ni Lilith ang mga seal ay dahil 'di naman talaga s'ya pinipigilan ng mga anghel, dahil gusto na rin nilang matupad ang Book of Revelations; na pre-ordained ang magiging papel ng magkapatid a Sam at Dean dito; na *God has already left the building*; at, si Lilith, bilang unang demon, ay ang huling seal para tuluyang makawala sa bottomless pit si Lucifer.

Maraming magaganda at interesting na isyu ang tinalakay ang episode na 'to. Tinatahi na rito ang mga loose end, at sinasagot ang mga tanong na naiwang nakabitin sa mga nakaraang installment. Nagbigay rin ito ng sariling interpretasyon-- kahit 'di naman bago lahat ng mga ideya-- tungkol sa Apocalyse, pre-destiny, at existence at / o partisipasyon ng Diyos sa lahat ng mga pangyayari.

Pero ang napansin ko sa panonood ko kanina sa palabas na ito, at ito ngang episode na 'to, ay ang depiksyon at kinahinatnan ng mga karakter-- partikular ang pagkakaiba ng kapalaran ng mga lalaki atbabae.

Ang mga karakter--

SAM - isa sa dalawang bida, kapatid ni Dean. S'ya pala ang nakatalagang magpalaya kay Lucifer, at lahat ng mga pangyayari sa buhay n'ya-- pati ang pagrerebelde sa buhay ng isang *Demon Hunter* ay kasama sa plano sa kanya. Siya ang makakapatay kay Lilith (o sa babaeng sinapian ng espritu ni Lilith) sa pamamagitan ng kapangyarihan ng kanyang isip. Pero bago 'yun, papatayin muna n'ya ang isa pang demon (o ang babaeng doktor na sinapian nu'n) para inumin ang dugo upang magkaroon s'ya ng sapat na lakas para patayin si Lilith.

DEAN - kuya ni Sam, ang isa pa sa dalawang bida. S'ya naman ang *Chosen One* sa panig ng *mabubuti.* Sa simula pa lang ay ayaw na n'ya kay Ruby dahil ang tingin n'ya rito ay masamang impluwensya sa kanyang kapatid, masama at may hidden agenda tuwing tutulungan sila. Sa bandang huli, matapos nilang malaman ni Sam ang totoong motibasyon ni Ruby, s'ya mismo ang papatay rito (o sa babaeng sinapian ngespiritu niya) sa pagitan ng pagsaksak.

PARI - sa kanya magsisimula ang episode, kung paanong sinapian s'ya ng isang demon, at kung paano n'ya minasaker ang mga madre habang nagmimisa bilang alay sa kanyang *father* na si Lucifer.

LUCIFER - hindi makikita si Lucifer sa buong episode, pero ang lahat ng mga pangyayari ay upang mapalaya / mapanatili s'ya sa kanyang kulungan. Ang gender assigment na ibinigay sa kanya ay lalaki dahil *father* ang tawag sa kanya, at *he* ang pronoun na ipinantutukoy sa kanya. Mapapansing s'ya ang dahilan ng pagkamatay at pagpatay sa mga kababaihan, directly (daya ng mga madreng minasaker) at indirectly (Lilith, Ruby, at babaeng doktor).

LILITH - sa realidad ng palabas na ito, si Lilith ang unang demon na ginawa ni Lucifer kaya s'ya ang pinakamakapangyarihan sa lahat ng mga kauri n'ya. S'ya ang magsasabog ng lagim para sirain ang 66 seals na magpapalaya sa creator n'ya. Ang paghahanap at pagpatay sa kanya ang story arc ng buong Season 4. At sa dulo, kailangan s'yang patayin sa pulpit-- bilang ika-66 na seal-- para magsimula ang Apocalyse.

RUBY - dating witch na naging demon nu'ng mamatay. Tumakas mula sa impyerno para tulungan ang magkapatid na Sam at Dean. Sa episode na 'to malalaman ang totoong motibasyon n'ya-- pinag-aaway n'ya ang magkapatid para madali n'ya maimanipula si Sam, ipapapatay n'ya rito si Lilith para mapalaya si Lucifer, at upang maging paborable s'ya sa paningin nito. Nang mapatunayang tama ang hinala sa kanya ni Dean, kamatayan ang magiging kaparusahan n'ya.

BABAENG DOKTOR - *Lilith's Chef* ang tawag sa kanya, at specialty n'ya ang mga sanggol na bagong panganak. Ito-torture s'ya ni Sam para ibigay n'ya ang impormasyon kung saan matatagpuan si Lilith. Aamin s'ya kapalit ng kamatayan. Pero matapos makuha ang kailangan sa kanya, 'di tutupad si Sam sa usapan. Bubuhayin muna s'ya nito ng ilang saglit bago inumin ang dugo para lalong lumakas.

MGA MADRE - papatayin sila nu'ng Pari na sinapian ng demon bilang alay kay Lucifer. 'Di nila maipagtatanggol ang kanilang mga sarili, bagkus,iiyak at sisigaw lamang sila habang kinakatay silang lahat.

May ilan pang mga karakter na interesting na pag-aralan. Ang dalawang archangel na tumutulong / nagmamanipula sa magkapatid ay sina CASTIEL at ZACHARIAH (hindi propeta si Zachariah rito kundi isang archangel o isa sa mga military general ng langit). Kung papansining mabuti, makikitang may role-playing sa kanilang dalawa-- *lalaki* si Zachariah dahil s'ya ang level-headed, nag-uutos, matalino at may paninidigan; samantalang *babae* si Castiel kaya s'ya ang kimi, sunud-sunuran,takot at pabagu-bago ng isip.

At mapapansin ang pattern ng *pagpatay sa mga babae* maski kay Castiel. Nu'ng tulungan ni Castiel si Dean na makatakas para pigilan si Sam, nagpaiwan si Castiel para harapin ang mga galit na galit na archangel. 'Di man ipinakita, alam na nating kung ano ang naging kapalaran n'ya sa kamay nina Zachariah.

Sa pagbabalik-tanaw, maaalalang ang pagpatay ng demon na si Allistair (lalaki) sa Nanay (babae) nina Sam at Dean ang nagpasimula ng kwento. At ang pagpatay ulit ni Allistair (lalaki) sa fiancee (babae) ni Samang magtutulak dito upang balikan ang pagiging demon hunter.

Naramdaman ko na noon pa na may mali sa palabas na ito pero ngayon ko lang napagtuunan talaga ng pansin kung ano 'yun: Misogynist angpalabas na ito.

Sa palabas na ito, kailangang patayin ang asawang babae at kasintahang babae para magkaroon ng motibasyon ang mga lalaking bida at tumakbo ang kwento, kailangang patayin ang mga madre para matuwa ang panginoong lalaki, kailangangang patayin at inumin ang dugo ng doktor na babae para lalong maging malakas ang lalaki, at kailangang patayin ang kaibigang babae dahil inuuto lang pala sila nito.

Pati ang lugar kung saan ginawa ang pangma-masaker sa mga kababaihan ay feminized-- St. Mary's Convent.

'Di ko alam kung ano ang malalim na pagkagalit ng taong gumawa, nagsulat at nag-direk sa Supernatural, at kung sinasadya nila ito okusa lang nagma-manifest 'yung nasa psyche nila.

Pero ang mas nakakaalarma ay ang pagiging subtle noon. Natutuwa tayo sa pinanonood natin pero 'di natin alam na may subtext na pala ng pagkamuhi sa mga kababaihan.
.
--
Sent from my mobile device

Congratulations to Igine Jose, Finalist - 1st MTRCB TV Awards, Screenplay Category

Napadpad kami ni Libay kagabi sa Gateway para sa 1st MTRCB TV Awards. Inimbitahan kami ni Igine, senior student namin sa UPFI, dahil finalist s'ya sa screenplay category. Muntik na nga 'ata namin nadaig ang parents at lola n'ya sa pagiging excited at proud. Hehehe.

'Yung screenplay na sinabmit n'ya, *Exhibit*, ay 'yun ding sinulat n'ya para sa scriptwriting class dati. Nakakatuwa kasi 'di ko na-imagine na yung tema ng pelikula-- incest-- at ang MTRCB ay
maaaring pagsamahin sa iisang venue.

'Yung *Exhibit* kasi ay'tungkol sa isang batang lalaki na nagbibinata, at naka-develop ng romantic feelings para sa ate n'ya na isang painter. Ang maganda ru'n ay 'yung pagiging matapang pero hindi kontrobersyal, at malawak ang pagtingin at pag-aanalisa ng manunulat sa mga tao sa paligid n'ya at hindi nakukulong sa sariling kwento.

Isa pala 'to sa fringe benefits ng pagiging isang public school teacher-- 'pag nakikita mo 'yung estudyante na may sarili nang path na ginagawa para sa sarili n'ya.

Anyway, tama na ang senti. Congratulations, Igine!

* * *

Ilan pang obserbasyon sa mga pangyayari kagabi--

• Nakakatuwang makita ang mga kaibigan at dating ka-trabaho. Nakakahawa 'yung saya nu'ng mga nanalo.

• Congratulations sa mga dating kasamahan sa Sineskwela na hinirang na Best Educational Program. Until now humahataw pa rin.

• Ibang level si Juday. Nagliliwanag ang buong stage tuwing hahagikgik s'ya. Lahat ng ibang presentors puro tensyonado. Sila lang 'ata ni Bitoy ang nag-dare na mag-enjoy.

• 'Di masyadong magaling kumanta si Pooh. Pero sobra s'yang nakakatawa.

• Sa opening na dance number ni Marian Rivera, parang wala naman s'yang ginawa. Buti na lang maganda talaga s'ya. 'Yun lang.

• Nakakatakot si Ellen ng Ellen's Beauty Chorva.

--
Sent from my mobile device

Bilog Kasi Ang Buwan

Makakita lang ng taong may dalawang mata, ilong at bibig, mukha n'ya ang nasa isip mo. 'Wag 'di may magbanggit ng abakada, ibinubulong mo na ang pangalan n'ya. Makakita ka lang ng kubyertos, nag-aalala ka kung kumain na ba s'ya.

'Wag mo nang pahirapan ang sarili mo. 'Wag mo nang isipin kung ano ang nangyari, ang nangyayari, at kung ano pa ang posibleng mangyari. Tigilan mo ang paghihimay-himay sa rason at sa emosyon. Baka wala naman talagang makikita sa loob nu'n. Baka wala du'n ang sagot.

Tama na ang pagdadahilan. Tama na rin ang pagbibigay-dahilan sa kanyang kakulangan, at sa sarili mong kalokohan. Lalo mo lang sinasaktan ang sarili mo.

Sabi nga sa 'yo, ang sugat, habang nagnanaknak masarap kamutin. Pero pagkatapos lalong tumitindi ang hapdi. Konting tiis na lang. Pasasaan ba't magiging peklat din 'yan. Peklat na magpapangiti sa 'yo tuwing maaalala mo 'yung panahon na akala mo e hindi 'yun gagaling.

Sa ngayon, 'wag mo nang sisihin ang sarili mo dahil sa 'yong kahibangan. Siguro isa kang dagat. Gustuhin mo man o hindi, kusang aapaw tuwing magbibilog ang buwan.

At seryoso, bilog nga talaga ang buwan.
.

Masaya Ako

Masaya ako.
Masaya ako dahil nalulunod ako.
Nalulunod ako sa sarili ko.
Nalulunod ako sa sarili kong kababawan.
Sa sarili kong kababawan, nalulunod ako.
Sa sarili ko ako'y lunud na lunod.
Nalulunod ako kaya ako masaya.
At ako nga'y masaya.

--
Sent from my mobile device

At Biglang...

...September na agad. Walang kaabug-abog. Walang pasabi. Bigla na lang
paggising mo, September na. At alam na natin ang ibig sabihin nu'n--
ilang tulog na lang Pasko na.

Biglang may iba nang ibig sabihin ang malamig na hangin. 'Di na
simpleng, *may bagyo 'ata e.* 'Di na 'ko magugulat kung mamaya sa taxi
e bigla na ring patugtugin ang mga christmas carol. Biglang kailangan
nang mag-doble tipid. Hindi lang para sa taas-baba-taas na presyo ng
biliin, 'di lang para sa buwanang bills, 'di lang para makasabay ang
ipon sa walang tigil na inflation Kundi para na rin may maitabi para
sa Noche Buena. Para rin may maipambili ng regalo. Para may
maipamasko.

Tapos, 2010.

Buti na lang at may eleksyon sa May. Kahit paano mabi-break ang
monotony at nakakabagot ng siklo ng pagpapalit-palit ng mga araw,
linggo at buwan. Pero 'di rin naman natin alam kung may mababago nga
sa eleksyon, at pagkatapos nu'n.

Pero ganu'n pa rin. Biglang-bigla, paggising mo isang umaga, September na naman.

--
Sent from my mobile device

25 Random Things About XE

Rules: Once you've been tagged, you are supposed to write a note with 25 random things, facts, habits, or goals about you. At the end, choose 25 people to be tagged. You have to tag the person who tagged you. If I tagged you, it's because I want to know more about you.

(To do this, go to “Notes” under tabs on your profile page, paste these instructions in the body of the note, type your 25 random things, tag 25 people (in the right hand corner of the app) then click publish.)

1. Adik ako sa tsokolate. Kahit anong klase. 'Di ako mapili sa brand. Kahit Lala, pinapatulan ko. Kahit Meiji, okay lang. Gusto ko 'yung dark at mapait. Gusto ko rin 'yung iba't ibang klase--may strawberry, milk, caramel, almonds, alak, sisiw ng balut...

2. Mahilig din ako sa caramel. 'Yung caramel sundae ng Jollibee at McDo, gustung-gusto ko 'yun. Actually mahilig lang talaga ako sa matamis. Anything na matamis, nilalamon ko. Kahit purong asukal. Kaya minsan, naha-hyper ako. Pero 'pag 'di naman kasi ako tumitira ng asukal, nanlalambot ang tuhod ko, nanghihina ako, tapos nagdidilim ang paningin ko. At makikita ko na lang duguan na ang mga kamay ko.

3. Ang love story namin ng pagkain is out of sight, out of mind. Seldom ako mag-crave sa pagkain na basta na lang out of the blue eh maiisip ko. Pero 'pag may pagkain akong nakikita, 'di ko kayang pigilan kumain. As in ang grocery na good for 2 weeks, kaya kong ubusin in a few days. Kaya 'pag kainan, minsan ako rin ang official na taga-ubos. Kasi...

4. ...ayokong nagtitira ng pagkain kapag alam kong matatapon lang. Sayang. Bad daw 'yun sabi ng nanay at tatay ko. Kawawa daw 'yung rice na itatapon lang, iiyak.

5. Until now, uneasy ang feeling ko 'pag 'di ako nakapag-dinner. Nu'ng maliit kasi kami, 'pag 'di daw kami kumain ng dinner, babangon daw ang mga kaluluwa namin pagdating ng midnight para maghanap ng pagkain. And until now, napi-freak out pa rin ako sa image na tumatak sa utak ko. Taenang kaluluwa 'yan, patay-gutom.

6. Mahilig ako sa isaw, goto, pisbol, kikiyan kikiam, etc. Pero somehow 'di ko completely maalis ang alinlangan sa isip ko tuwing kakain ako ng mga iyon. Sobrang takot kasi ako sa Hepa A - Z parang Centrum... complete. Pero 'di ako takot sa taba, langis at cholesterol. Umaatak ako sa crispy pata, balat ng manok, lechon, taba ng talangka, balut... Feeling ko kasi safe ako kasi wala naman kaming history ng heart ailment, stroke, diabetes, etc sa family. Pero syempre, umiiwas na nang slight kasi baka biglang maka-jackpot eh ma-buy one / take one ako bigla.

7. Mabubuhay ako ng walang baboy, manok, baka, kabayo, giraffe, Philippine eagle at kung anu-ano pang endangered species, pero 'di ako mabubuhay ng walang isda--sapsap, galunggong, bangus, salmon, tuna, tambakol, matambaka, tampal-puke... Prito, sarsyado, paksiw, inihaw, pinaputok, nilasing, pinaupo, pinatayo, nilambitin, binulatlat...

8. Masarap daw ang pork/chicken adobo ko. Eh palpak na experiment lang naman 'yun sa ginagaya kong crispy adobo nung isang ate ko.

9. Ayokong kumakain ng anumang "pagkain" na kulay ube / violet / purple / periwinkle, maliban sa nilagang ube mismo at halaya / haleya [na pareho kong paborito]. Hindi ako kumbinsido na edible ang mga pagkaing kulay labi at kuko na hindi na dinadaluyan ng dugong may oxygen--ube ice cream?! eeew! gosh! omg! yuck!... at paksyet.

10. Nu'ng nag-advanced bday party ako sa ilang friends nu'ng Dec 19, I bought 2 half gallons of ice cream. Halos 'di nagalaw. Kahit nu'ng dumating 'yung mga pamangkin ko at mga kiddie-lets nila nu'ng 20, konti lang din nabawas. Pero nu'ng ako na lang ang maiwan sa bahay nu'ng 21 at mismong bday ko ng 22, ubos. Tapos ang kwento. Balikan ang #3.

11. Sa dirty ice cream, ang paborito ko 'yung cheese flavor. At ayoko nang alamin kung paano 'yun ginagawa.

12. Mahilig ako sa taho. May suki akong taho vendor sa amin sa Pulilan, na 'pag alam n'yang nandu'n ako, dinadalahan talaga n'ya ako. Kaya lang--dahil sinasadya pa n'ya 'ko--minsan 'di na masyadong malambot 'yung taho. Parang dalawang sigaw na lang n'ya ng tahow! eh magiging tokwa na. Ayun, madalas parang tofu with arnibal and sago na lang ang pinagtitiyagaan ko.

13. Nu'ng bata ako, mahilig ako sa ketchup. Pero nang mag-high school ako, until now, na-realize ko, syet, binabago ng ketchup ang lasa ang pagkain. Kaya ngayon, sa french fries na lang ako nagke-ketchup.

14. Pero mahilig akong magsawsaw sa patis. 'Di ko alam kung may kinalaman 'yung pagiging Bulakenyo ko. Pero natatandaan ko 'yung sabi ng mga matatanda sa amin dati, "kung alin ang mabantot, 'yun ang masarap." Although hindi ako sure kung 'yung patis talaga ang pinag-uusapan nila.

15. Mas gusto kong kumain sa bahay kesa sa labas. Gusto ko kasi unlimited ang rice at ulam, bottomless ang iced tea / coke, pati tubig [at siguradong hindi sa gripo galing], at hindi ko na kailangang humingi at maghintay ng patis. Tsaka kahit naka-shorts at naka-tsinelas lang, okay na. Pwede ring tumawa nang malakas, umutot at dumighay nang fatale. Pero dapat ako / kami mismo nagluto. Ayoko na rin ng take-home o pina-deliver. Gusto ko 'yung pinagpagurang bilhin ang raw materials [parang magtatahi lang ng bestida], nilinis, niluto, tinimpla. Wala lang--parang may sahog na pagmamahal... Nak naman!

16. Recently lang naman ako nagkahilig sa pagkain. Mula nang magsolo ako right after high school, until a few years ago, hindi ako kumakain hangga't walang nagyayaya. Kaya most of the time, once a day lang ako kumakain. Dinner lang. Kasi nga takot ako na bumangon ang kaluluwa ko 'pag hatinggabi na at maghanap ng fudams. Balikan ang #5.

17. Hindi ako natatakam sa magandang picture ng pagkain. Pero naglalaway ako at kumakalam ang sikmura ko sa amoy ng pagkain.

18. Ang isa sa mga paborito kong blog ng friend ay 'yung kay divs [bogchinibochog.blogspot.com]. Puro tungkol kasi sa pagkain--family events na umiikot sa pagkain, childhood memories na may kinalaman sa pagkain, imbentong recipes, etc. At lahat nakakatawa. May plugging pa. Naman!

19. Mahilig ako sa prutas especially suha, bayabas, sinigwelas, saging, lansones at ubas.

20. Although mahilig ako sa pasta, pizza, sushi, at mahilig akong sumubok ng iba't ibang klase ng pagkain, i know na mas Pinoy pa rin ang panlasa ko. Isa yan sa mga considerations kung sakali mang pupunta ako sa ibang bansa nang matagal na panahon: 'di ako mabubuhay sa--ayon nga kay Abalos--berjer.

21. Kung kakain man sa labas, pwede akong bitbitin kahit saan. Ang ayoko lang eh 'yung ako ang pagde-decide-in tapos iba naman pala ang gusto. Ayoko rin nu'ng pabagu-bago. Kasi 'pag inisip ko na o sinabi na sa akin kung saan kakain, nag-a-adjust na 'yung buong system ko. Ini-imagine ko na kung ano ang o-order-in ko, kung ilang rice, kung ano ang iinumin... Tapos kung pabagu-bago, naguguluhan ang taste buds ko. Nababawasan ang gana ko. Buti na lang 'di tuluyang nawawala. Kung hindi, gulo 'yun.

22. Paborito ko ang tapsilog Rodic's. Madalas, kapag kumakain ako du'n, nakaka-dalawang order ako ng tapsilog.

23. Paborito ko ang nilagang mais. Pero gusto ko 'yung ngangatngatin ko pa lang sa cob. Ayoko nung nahiwa na at inilagay na sa plastic cup. Hindi rin ako masyadong mahilig sa Japanese, Korean, Thai, Vietnamese, Martian corns na natatagpuan sa gilid ng Ateneo. Ang gusto ko eh 'yung klase na malalaki ang butil, tapos halos white na 'yung kulay, at 'pag nilaga eh namumutuk-mutok, tsaka malagkit. I remember nu'ng maliit ako at nagka-famine sa Negros, naiinggit ako sa mga batang Negros kasi pinapakita sa tv puro mais ang kinakain nila. Eh malay ko ba?

24. I used to think na totoo 'yung tv ad ng Goya--'yung mga batang dinala sa Goya Fun Factory, and 'yung buong paligid ay gawa sa tsokolate, pati 'yung estero eh pwedeng dutdutin at dilaan dahil malapot na tsokolate ang umaagos. Until now, inaasar pa rin ako ng mga ate ko dahil tinanong ko sila nu'ng maliit ako--na sobra daw ang pag-asam sa boses at mukha ko--kung "totoo ba 'yung Goya Fun Factory?"

25. Dalawang bagay na gusto kong malasahan ulit dahil alam kong andaming ibabalik na happy memories: 'yung adobong sitaw an niluluto dati ni ermats, at 'yung aratiles.

Original post after the jump.
.

Ahhh... Kaya Naman Pala

Capricorn - 01/01/09

The Bottom Line
Your ability to connect with others is strong, but right now it is even stronger!

In Detail
Today will give you a wonderful chance to discover some new details about a person you have been trying to get to know better! They are even more interesting than you thought they were, and the two of you are going to find a whole new common ground. Your ability to connect with others has always been strong, but right now you have the right attitude and the right amount of energy required to really cement a growing relationship -- whether it's romantic or not.
.

14 Days

Sa wakas, pagkatapos nang ilang linggong pang-iistorbo sa mga kapitbahay, naisabit na nang tuluyan ang mga kurtina.

Pati na rin 'yung christmas lights at decor. Seventeen days before Christmas, and 14 days before my birthday, unti-unti nang nagmumukhang bahay 'tong lungga ko.

Buti naman.


Nagmamatigas kasi ng ulo. Ayoko na kasing mag-hire ng handyman para sa ganito kaliit na bagay. 'Yun nga lang, dahil sa sobrang tigas nung wall, ang sakit sa katawan.


But, at least, tuwing titingnan ko ngayon 'yung bintana, masasabi ko sa sarili ko na, *Ako ang gumawa n'yan... POTAH.*


Original post after the jump.
.

15 Days

Today 'yung last day ng 5-week Basic Scriptwriting Workshop namin sa UP Cine Adarna.

For 5 weeks, ito 'yung kina-karir namin 'pag Saturday or Sunday. And for 5 weeks, kami-kami 'yung nagkukulitan, nagdadautan ng trabaho, at nagsasalu-salo sa Frutos.

Pero syempre, it had to end. Kailangang matapos to give way sa actual na pagsusulat. Kailangan nang kumawala sa cocoon para makalipad na. Kailangan nang lumabas ng conference room sa 2nd floor para i-experience 'yung mundo na siyang ikukwento.

Bye, guys. And welcome sa masaya at magulong mundo ng pagsusulat.

Marivic, Mich, Olga, Angeli, Jessy, Alex and me
[Not in the picture: Jun and Mae]

Original post after the jump.
.

16 Days

Ilang mga larawang kuha sa Pride March nu'ng 06 December 2008 sa Malate. First timer dito kaya para akong nakarating sa... uhm... perya [dahil na rin sa dami ng mga sirena na nagkalat sa kalsada].

Program after the march. Isinara 'yung street sa may kanto ng Nakpil at Orosa.

Pao and Sass were two of the hosts of the program.

Piapot, Avie & Libay. Parang mga bulate sa kalikutan.

Siempre 'pag may nagsasaya, 'di mawawala ang mga nega. Eto 'yung 7 or 8 na heckler sa may likuran ng crowd. [I'm sure gusto lang nitong makinood ng mga nagpe-perform.] Sabi nu'ng suki ng Pride March, first time nagkaroon ng ganito dito sa Pilipinas. And nu'ng sinipat-sipat namin, ayun nga, dalawang puti ang promotor. Pero goodluck na lang sa kanila; kay Pia pa lang na-heckle na nang husto 'yung mga heckler.

Joey [not de Leon] and the Raging Divas.

Dinner at Silya, with Pia and Libay. Naki-picture naman muna nang slight sina Avie at Macel.

Fluid Alitaptap.

Libay and Pia, bume-blend sa crowd.

Ang 0.0001% ng 10% ng population ng Pilipinas.

Camwhoring at Silya

Camwhoring at Chelu.

Waaah!

Sungit.

Pati ceiling fan ng Chelu, camwhore.

One way: Pakaliwa.

Ang sapatos ni Libay.

Ang sirena at si Rovie.

Newsflash: Sirena, rumampa! Pahsowk!

The Glittery Sirena and the Jittery Raf. [Pagod na ang talukap nu'ng sirena sa bigay ng false eyelashes.]

About 2am, binitbit ako ni Raf sa Unplugged. At ganu'n na lang ang gulat ko nu'ng nagpunta ako ng CR--may eroplano na nabalalak sa bintana.

Wala lang. Pinto lang sa ibaba ng hagdan papunta sa CR. Pero 'yung CR sa 2nd floor. So 'yung ganitong POV, ibig sabihin, pababa na ulit sa Unplugged, at galing na sa CR... Hmm, ang gulo naman...

Ang one way pakaliwa at ang nahihiyang room for rent.

Raf and Lito...

...sa O.

Malapit na ulit sumikat ang araw, pero ang mga bulate nasa kalye pa rin.

Original post after the jump.
.

35 Days

Iniisip ko na itong countdown na ito ang gagawin kong isang way para lagi kong maalala 'yung parating kong birthday. Para hindi ako tetengga. Para lagi akong may gagawin. Para productive ang bawat araw ko. Para pwede kong sabihin sa sarili ko na may mga natapos naman ako sa mga sinimulan ko... kahit paano.

. o O o .

To Do List

1. I went to UP today para bumoto sa susunod na faculty regent ng buong UP System. Accomplished.

2. Sinubukan kong tapusin ang pag-e-enroll ko, kaso kulang pa 'yung pirma nu'ng... 'yung ano... [wala talagang pangalan 'yung form na 'yun dahil nu'ng hinanapan ako ng mga staff ng Office of the University Registrar, ang sabi lang nila sa akin *ganito... 'yung ano...*]. For follow up.

3. In-attempt ko ring ituloy 'yung pagkakabit ng mga curtain rods. After about an hour, after lalong magsakitan 'yung mga kasu-kasuan, after maibaon 'yung isang turnilyo I decided to put it off for another day. [Sigh] Sana matapos ko lahat ng mga ito before my birthday... in 35 days. Divine intervention badly needed.

. o O o .

To unwind, pinuntahan ko 'yung website na dedicated para sa mga narcissistic yet invisible earthlings that my nephew Rap recommended. It's called photofunia. Medyo cheesy 'yung name. Pero, promise, nakakaubos-oras. At makakalimutan mo lahat ng mga taong kinaiinisan mo, or kung gaano ka kaliit, ka-invisible, ka-unimportant, ka-helpless, ka-nameless, ka-faceless, ka... ka... ka... Basta.

Kung sinuman ang gumawa ng program para rito, ang masasabi ko lang--karir! Pati 'yung contour, dimension, etc, nu'ng surface sinunod. 'Di ko alam kung masyado lang s'yang magaling, matalino, technologically advanced... or wala lang talagang magawa sa buhay.

Syempre, dahil Narciso rin ang middle name ko, puro mukha ko ang pinag-eksperimentuhan ko. Kahit man lang dito eh maramdaman kong ako ang nasa sentro ng universe.

Click thumbnails to enlarge. Kung gusto mo lang. Hindi naman required.

.